Jul 31, 2012
Jul 30, 2012
“ဌာေန”
လမ္းမ်ား ဘဝမ်ား
မေျဖာင္႔တန္းေသာ
မ်ဥ္းေကာက္မ်ားအလား
အာလာဒင္ရဲ႕ ကရုဏာရိုက္ခ်က္
ေျမျမင္မွာ စိမ္းလို႔
ပကာသနအျမင္မွာ ဟိန္းလို႔
ရင္ထဲမွာ ယိမ္းလို႔ ၊တိမ္းလို႔……။
ကမာၻသစ္စည္းခ်က္
အလင္းေရာင္တမ္းတမႈမ်ားစြာျဖင္႔
ေလေဝွ႔ခံရြက္နုစိမ္းဖန္႔ဖန္႔မ်ားလို
သြဲ႕သြဲ႕မိွန္းမိွန္း
ျငိမ္႔ခဲ႔ၿပီ။
အဆင္ကြဲ အေရာင္မတူ ဘူးကြဲ
ေခါက္လြန္႔လူးလား ေတာ္ဝင္အေျပးသမား
ၿမိဳ႕မေစ်း ဆိုတဲ့
နားလွ်ံဂီတသံ
လဟာျပင္ညေစ်းမ်ာ
ေလညွင္းကေလးကလွသကြဲ႕။
သမိုင္းမွားခဲ့ ဘူမိနက္သန္ဟာ
စိမ္းလမ္းတဲ့ လမ္းသစ္ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။
ငါတို႔ရူသြင္းလိုက္တဲ့
ဝင္သက္/ထြက္သက္
မက္တယ္လ္သံအသစ္နဲ႔
ဟစ္ေဟာ့ဂီတလို
လန္းဆန္းနိုင္ပါေစ။
ေမာင္ေနျပာ
၃၊၁၁၊၀၉
အိပ်ယာဝင် ပုံပြင်ဖြစ်သွားတဲ့အကြောင်း
မမြင်ဘူးတဲ့မျက်နှာကို စကားလုံးတွေထဲမှာရှာကြည့်တယ်
ဝတ်ကောင်းစားလှဝတ်ထားတဲ့ မနက်ခင်းရယ်
လူမြင်ရင် ပြုံးပြရမယ်ဆိုတဲ့ ဝတ်ကြေးတန်းကြေ နှုတ်ခမ်းရယ်
အက္ခရာအမှန်တရားတွေကို ရွတ်ဆိုတတ်တဲ့ ဦးနှောက်ကြီးရယ်
ဒီအစိမ်းရောင်ကျောင်းမှာ အတူနေချစ်သူတွေ ဖြစ်ကြတယ်။
စကားလုံးတွေက အသံတွေကို ထမ်းပိုးပြီးခိုင်းတော့
ယုံကြည်ခြင်းတွေက စာတိုက်ကတဆင့် ပါဆယ်ရောက်လာတယ်။
ခါးပတ်နက်ဝတ်ထားတဲ့ ကျောင်းဆရာမလေးရယ်
စားနပ်ရိက္ခာတွေ တင်ဆောင်ပြီး
ဒီမြစ်ရိုးကြီးတလျှောက် ရေလွှာလျောစီးတယ်။
မကြာခဏသောက်တတ်စားတတ်တဲ့ ညနေတွေက
သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အစေးမကပ်ပြန်ဘူး။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ သရက်ပွင့်တွေ တဖွဲဖွဲကြွေလို့
ညတွေက တိတ်ဆိတ်စွာ အိပ်ပျော်ပြီး ဟောက်လို့
သူ့ကိုယ်ပေါ်က coatingသကြားတွေကို
လာလာလျှက်ကြတဲ့ ပိတုန်းမလေးတွေအကြောင်း မပြောဘဲနေလိုက်တယ်။
ငွေစကြေးစပြတ်ပြီး ဘကြိုင်ဘိုင်ကျနေတဲ့
အဝေးပြးမော်တော်ကားက
တခါတခါမြို့ကို မှန်မှန်လွမ်းလေ့ရှိတယ်။
“အမေ့ကို လွမ်းလို့ ပြန်လာတာလား”ဆိုတော့ သူကပြုံးမဲ့မဲ့
လမင်းနဲ့သူဟာ လူတွေပြောပြောနေကြတဲ့
အလင်းနှစ်တွေနဲ့ တိုင်းတာလောက်အောင် မဝေးပြန်ဘူး။
လေလှိုင်းတွေကြည်လင်ရင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ကြားရမယ်။
မိုးလေကင်းစင်ရင် ချစ်သူနားရောက်မယ်။
လမင်းက လမင်းမှာချိန်းဆိုတော့
ညနေတွေက ခြေသွက်လက်သွက် အကြော်ဝင်စားတယ်။
ဘာမှမဝယ်ဖြစ်တဲ့ ရှေ့ပင်မောထဲ တဝဲလည်လည်
ညတွေမှာ တာ့တာပြပြီဆို
သီတင်းကျွတ်ပြီကြည့် ထင်မိတယ်။
လွမ်းစရာ ဒဏ္ဍာရီတွေ ထပ်မလာတော့ဘူးလား။
ညအိပ်ယာဝင်ပုံပြင် ဖြစ်ဖြစ်သွားလို့ကို မဝနိုင်သေးဘူး။
မောင်နေပြာ
 |
| Richsonha |
ေရႊနတ္ေတာင္တိုး
တစ္ပုဒ္ဆိုလည္း
ဟုတ္ေသးရဲ႕
ခုေတာ့……………………..
ေက်းလက္ကိုေက်ာ္နင္း
ဂရပ္ဖစ္မျငိမ္တဲ့
ေခ်ာင္းရုိးေလးေဘးမွာ
ဂႏၶဝင္ေတာင္ကုန္းက
ခပ္တည္တည္။
မျဖစ္ေခ်ဘူး။
ဟိုအေရွ႕က
စိ္္မ္းျမေတာအုပ္
ဒီဂီတနဲ႕
ဖမ္းဆုပ္မယ္။
ငညိဳဇာတ္လမ္းနဲ႕
ညပြဲေစ်းက
ေမွ်ာ္ေတြးဆစရာ………။
မေမ့နိုင္သူေတြက
မေမ့ပါဘူး
မ်က္ဝန္းေတြကို
ဘာသာမျပန္ခ်င္စမ္းပါနဲ႕
မိန္းကေလးရယ္..။
အမွတ္တရဆိုတာ
အမွတ္တရပါပဲ။
ပင္က်ရည္
မစစ္မွာလည္း မပူရဘူး။
ေမာ္ဖူးခြင့္ရေတာ့လည္း
မထူးပါဘူး။
ဧရာဝတီက
သူ႔ဖာသာ
ငါတို႔မွာသာ
ရင္ခုန္လိုက္ရတာ
၁၉ေယာက္ရဲ႕
အသံဆိုေတာ့လည္း
နည္းနည္းေတာ့
မည္မေပါ႔………။ ။
ေမာင္ေနျပာ
ေရႊနတ္ေတာင္သြား အမွတ္တရ
ရင္အလႊာလိုက္ ဆြဲခြာၾကည္႔ျခင္း
ရင္အလႊာလိုက္ ဆြဲခြာၾကည္႔ျခင္း
ျပံဳးစမ်က္လံုး
ႏွူတ္ခမ္းလွလွ
ရင္ထဲေမာႏြမ္း မင္းစကားဆို
သက္သက္ခ်ဳိခဲ႔။
အို ညီမေလးရယ္
မေျပာျဖစ္ခဲ႔တဲ႔
စကားလံုးေတြ
မေမာပန္းနိုင္တဲ႔ အေတြးေတြ
ေမာဟေပါသြမ္း အရူးႏွမ္းလို
လေရာင္ေအာက္ အလြမ္းေကာက္ရ။
ထိုင္ခဲ႔ေနရာတိုင္း
အစိမ္းရင္႔ရင္႔
တမ္းတျဖစ္ေပါ႔
သံေယာဇဥ္တံတားအို
ႏွုတ္မဆက္ဘဲ လဲၿပိဳလို႕
ရင္ထဲေလာင္ၿမိဳက္ဆဲ
ေႏြကႏာၱရဝဲ
ေရမပါဘဲ ေသရြာေရာက္သလိုပ။
ျမင္ရုံနဲ႔
ဇာတ္လမ္းစခဲ႔ေပမဲ႔
ဟိုးအတိတ္က ဆယ္ႏွစ္ဆီ
ဧရာဝတီပင္စည္ေဘးက
ဂ်ိန္းေဖာတို႕ေျမဟာ
ပန္းစုံေအာင္ေပ်ာ္တဲ႔
အစိမ္းထဲက
ေတာင္ကုန္းအစိမ္း
ဘာသာရပ္အစိမ္း
ႏွုတ္ဆက္စကားအစိမ္း
ရင္နင္႔ေအာင္စိမ္း
စိမ္းနိုင္သမွ်စိမ္းခဲ႔ေပမဲ႔
အဲဒီ အစိမ္းၿမိဳ႕နဲ႕
မစိမ္းဘူးကြယ္။
ေမာင္ေနျပာ
ခ်ဳိ
ပန္းကို လိုခ်င္ရင္ အပင္ကို ပ်ဳိးရသတဲ႔
ခ်ဳိ
ဘဝဇာတ္ကြက္ေတြကို ႀကိဳတင္မျမင္ရေတာ႔လည္း
ဘဝဇာတ္ကြက္ေတြကို ႀကိဳတင္မျမင္ရေတာ႔လည္း
ႏွင္းဆီက္ိုလိုလို႕
အပင္ခ်ဳိးခ်င္ေပမဲ႔
ဆူးကိုမေၾကာက္လည္း
ဝန္းက်င္စကားေထာက္မွာ
စိုးရိမ္မိတယ္ခ်ဳိရယ္။
မင္းေဝးမွ ႏွင္းဆီကို လိုတာမဟုတ္
ဗုန္းကနဲ အခ်စ္က
သဘာဝဆန္သလိုဆို
အို ခ်ဳိရယ္!
ရင္မွာ မ်ဳိသိပ္ထားရတယ္။
အေရာင္ေတြမက္၊ရနံ႔ေတြ စြဲကပ္တယ္ ခ်ဳိ
သတၱဳသံေတြေဝး၊ ၿမိဳ႕ျပေတးေတြ ေမွးနဲ႔
ေဟာဒီ ေတာေတာင္ေတြၾကားက
မင္းဟာ ကိုယ္႔အတြက္ ေဝဠဳဝန္မင္းသမီး တစ္ပါးပါ။
ေမတၱာမိုးျပင္း မရြာသြန္းခ်င္ရင္လည္း
သံေယာဇဥ္ မိုးနံေလးေတာ႔ ေပးပါ ခ်ဳိ။
ဒီေတာ႔
ပန္းလိုလို႕ အပင္ခ်ဳိးခြင္႔ မရေပမဲ႔
ရနံ႔အၿမိဳက္ေတာ႔ ရူရႈိက္ခြင္႔ေပးပါကြယ္။
ေမာင္ေနျပာ
ခ်ယ္ရီမြန္
ခ်ယ္ရီမြန္
အညာေျမဝါေတာတစ္ေနရာမွာ
အေနာက္ကေနဝန္းနီတာတာ
မီးခိုးဖုန္မႈန္႕ေတြ ရူရႈိက္မိရာ
မင္းမ်က္ဝန္း မ်က္ရည္လဲ႔တယ္
မင္းအသားအေရ ညိုျပာညက္တယ္
ငါ႔ရဲ႕ အျမတ္နိုးဆံုး စာအုပ္ေတြထဲက
ခ်ယ္ရီပန္း ေျခာက္ေျခာက္
အခ်ိန္ လင္႔ေနေပမဲ႔
သူရဲ႕ရနံ႔ကို မစြန္႔
သူရဲ႕အေရာင္ မလြင္႔
အေနာက္ကေနဝန္းနီတာတာ
မီးခိုးဖုန္မႈန္႕ေတြ ရူရႈိက္မိရာ
မင္းမ်က္ဝန္း မ်က္ရည္လဲ႔တယ္
မင္းအသားအေရ ညိုျပာညက္တယ္
ငါ႔ရဲ႕ အျမတ္နိုးဆံုး စာအုပ္ေတြထဲက
ခ်ယ္ရီပန္း ေျခာက္ေျခာက္
အခ်ိန္ လင္႔ေနေပမဲ႔
သူရဲ႕ရနံ႔ကို မစြန္႔
သူရဲ႕အေရာင္ မလြင္႔
စိတ္ဝင္စားတာ
အဆန္းမဟုတ္လိုလုိ
ျမသလြန္ရွိရာ ဖန္းခါးေျမကိုမ်ား
မင္းတမ္းတေနသလား
ဆႏၵေတြသံုးလြန္းတင္ေနတဲ႔
ညီမေလးေရ !
တစ္ေတာလံုးေခြခဲ႔တဲ႔ေတာမွာ
ျမသလြန္ရွိရာ ဖန္းခါးေျမကိုမ်ား
မင္းတမ္းတေနသလား
ဆႏၵေတြသံုးလြန္းတင္ေနတဲ႔
ညီမေလးေရ !
တစ္ေတာလံုးေခြခဲ႔တဲ႔ေတာမွာ
မင္းဟာ
သစ္မင္းတစ္ေခ်ာင္းျဖစ္ရဲ႕။
ေမာင္ေနျပာ
ခ်စ္သူက်င္းတဲ႔ ညေနခင္း
 |
| Pamela Anderson |
ဟဲလို
ေမာင္ရွိရဲ႕လား
ကေလးေတြရဲ႕ ဂီတသံလား
ဧရာဝတီေဘးမွာ ရင္ခုန္ရင္း
ေမာင္ေစာင္႔ေနရဲ႕။
ေမာင္ေနျပာ
ခ်စ္သူအတြက္
ဘာအေရာင္နဲ႔ ပန္းပြင္႔ရမလဲ
စဥ္းစားရင္း
တိမ္ေတြနဲ႔ နီးခဲ႔တဲ႔
သစ္ပင္ပါ။
ေမာင္ၾကည္သြင္
ခ်စ္သူ(နတ္တို႕ ဝွက္ထားတဲ႔ အိပ္မက္
ငါ႔ရင္ဘတ္နဲ႔
ျဖည္႔ရတယ္။)
ခင္းက်င္း(ရြရြေလး ခ်ထားခဲ႔တဲ႔ ဝါက်ကို
ငါ႔တမ္တိုက္ကို
အျပာေရာင္နဲ႔
ႀကိဳးညိွမယ္)
ညေနခင္း(ႏွစ္ဦးပိုင္
ဆႏၵေတြကို
တစ္ဦးပိုင္ ရင္ခုန္ႏွုန္းေတြနဲ႔
တိမ္ေတာက္မယ္။)
ကိုဖုန္း
သံေယာဇဥ္ဆိုတာ
ဘဝပါပဲ……….။
လိုင္ကုနႏၷ
(ေအာင္လံၿမိဳ႕၊နိုင္စတားစားေသာက္ဆိုင္)
Jul 29, 2012
လွည္႔ျပန္ခဲ႔တယ္
လွည္႔ျပန္ခဲ႔တယ္
ရက္စက္ေသာ မ်က္ဝန္းတစ္စံုဆိုတာ
အၿပံဳးေတြ ထမ္းတင္ထားတာပါ။
မိုးရာသီဆိုလည္း
မိုးရာသီအေလွ်ာက္
ကဗ်ာဆရာလည္း ကဗ်ာဆရာအေလွ်ာက္
သူ႕အေရာင္နဲ႔ အဆင္းနဲ႔။
တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို
ခ်စ္တယ္
တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္က
ခ်စ္တယ္
ေျပာၾက၊နားေထာင္ၾက၊ၾကားရတယ္
ေရတြက္လို႕ရတဲ႔
စကၠန္႔တိုင္းမွာ။
အေရာင္ေတြ ဒစ္စကိုအလား
ရနံ႔ေတြ
ပ်ဳိးပ်က္လြန္းတယ္။
လွည္႔ျပန္ခဲ႔တယ္
ဂႏၶဝင္ေတာင္ကုန္းအေကြ႕မွာ
ပန္းေတြ ေၾကြက်တုန္း။
အမုန္းစစ္စစ္ ဆိုရင္ေတာင္
အခ်စ္စစ္စစ္ ဆိုရင္ေတာင္
အထီးက်န္အက္ကြဲသံ။ ။
ေမာင္ေနျပာ
ခ်စ္သူအလြမ္းဖြဲ႕ရုိးရုိးကဗ်ာတစ္ပုဒ္
 |
| Rebecca Win |
ညေနေတြဆို လြမ္းတယ္ဆိုပဲခ်စ္သူ ႏွစ္ဦးထိုင္ခဲ႔တဲ႔ခံုတန္းရွည္ေလးကေတာ့အေဖာ္မဲ႔ ေက်ာဆန္႔ေနမယ္။မေျပေခ်ာတဲ႔ လမ္းေတြေဘးရစ္ေခြေငးမႈိင္ေနလို႔အဲဒီၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ ေသးငယ္တဲ႔ ညေနေတြမွာခ်စ္သူ အလွက တစ္မ်ဳိးညေန အလွက တစ္မ်ဳိး ။ပို႕တဲ႔ အလြမ္းစာေတြကႏွလံုးသားေလာက္ မျမန္။ခ်စ္သူ႕ၿမိဳ႕ေလးမွာပန္းၿခံေတြလည္း မရွိရုပ္ရွင္ရုံေတြလည္း မရွိဖန္စီေရွာ႔ေတြလည္း မရွိခ်စ္သူမ်ားေန႔လည္း မရွိ ။အလြတ္ရေနတဲ႔“တစ္ေယာက္တည္းလား”ဆိုတဲ႔ အေမးကိုအၿပံဳးနဲ႔သာ ေျဖရမွာေပါ႔။အလြမ္းနဲ႔တင္ခ်စ္သူၿမိဳ႕ေလးကေနေပ်ာ္စရာ ေကာင္းသြားမယ္။ ။
ေမာင္ေနျပာ
၂၅၊၁၁၊၀၅
National Day
အိမ္ျပန္အေ၀း
မင္း မႏ ၱေလးကအစုန္
ဒီက ဇာတိအညာၿမိဳ႕ေလးကိုႀကံဳလို႕
၀င္ရံုပဲလား ညီေလးရာ။
ေဖေဖ ရိွရာ
မိုးထိမက်ည္ပင္ေအာက္က အိမ္ရွည္ေလးကို
ဒီႏွစ္ သႀကၤန္ေနာက္
ကိုယ္မေရာက္ျဖစ္ေသးဘူး။
သားသမီးငါးေယာက္ကို
ဘ၀ထဲပစ္ေပါက္ၿပီး
ေလာကလိွုင္တံပိုးကို
ကန္ရုိးကထိုင္ၾကည္႕ေနတဲ့
တို႕မမႀကီးေကာ
ၿမိဳ႕အေနာက္က တို႕ရြာေလးဆီ
ျပန္ေရာက္ေသးသတဲ့လား။
ၾကယ္ေတြလင္းလက္တိုင္း
လိုခ်င္ရွာတဲ့
မမေလးေရ
ပညာလမ္းအတက္ေတြ ေခ်ာပါစ
ဘ၀အေမာေတြ အေတာရပ္ပါစ
မိတၳီလာကန္ေတာ္ေအာက္က ဖားေကာက္ပါစ။
ရင္ခြင္က်ယ္နဲ႕ေပြ႕ဖက္
သားသမီးေတြ အခက္အလက္နဲ႕
ေတြးယွက္လိုတဲ့ ေဖေဖ
အေဆြအမ်ိဳးမက္တဲ့ ေဖေဖ
မိသားစုလက္စံုစားခ်င္ရွာတဲ့
ေဖေဖေရာ။
သားခြဲခံရတဲ့
မိခင္အိုလို
အထီးက်န္ေနေရာ့သလား။
ရြာနိမ့္ထဲက အေမ့အိမ္
ဘယ္သူမ်ား ေျခခ်ေနပါလိမ့္
ႏို႕ဆီခြက္နဲ႕
ေရခပ္မည္႕အေတြး
ခုေတာ့ အေမရယ္
အေမဆိုသလို အိမ္အျပန္ကားေတြက
တယ္မလြယ္လွဘူး အေမရယ္။
ရိုးရိုးပြင့္ပြင့္နဲ႕ အေမ
သားသမီးေတြ ထူေထာင္ေစခ်င္တဲ့ အေမ
တို ့ေတြနဲ႕ ကံကုန္သြားေပမဲ့
ဘယ္မွာမ်ား ဆန္ဆံုစားေနပါလိမ့္။
လာမည့္ၾသဂုတ္၂၈ဆို
အေမထားရစ္ခဲ့တာ
၈ႏွစ္ျဖစ္ၿပီေလ။
ၿမိဳ႕ေဟာင္းအနီးက
မမႀကီးေရ
ဌာနီရပ္ေၾကြးက မမေလးေရ
ၿမိဳ႕ေတာ္အေ၀းက
ညီေလးေရ
အေမေခါင္းခ်ရာ၊အေမလဲေလ်ာင္းရာ
အဲဒီ့ အဲဒီ့ တို ့ဇာတိေျမဟာ
အိမ္အျပန္ေ၀းေပမဲ့
အေ၀းျပန္အိမ္ေတာ့ မဟုတ္ေပဘူး။
ေမာင္ေနျပာ
Subscribe to:
Comments (Atom)