ဆိုခဲေစ
ေမာင္စကားဆိုမယ္ ညိဳ
တၿငိမ္႔ၿငိမ္႔စီးတဲ႔ စမ္းေခ်ာင္းလိုပ
ခ်စ္ျခင္းေတြ ဖြဲ႔သီလာရင္း
လမင္းရဲ႕ အၿပဳံးကိုဘယ္သူ မုန္းနိုင္မလဲ။
ရြက္သစ္ဆိုတာ အာမာန္ေတြနဲ႔ရယ္ပါ။
အတိတ္က ရြက္ေဟာင္း
အခါခါေျပာင္းၿပီးမွ
ေမတၱာနိဗၺာန္ဘံု ဆံုရေစဦးေတာ႔
သစၥာေတာအထပ္ထပ္ ေဝဆာရဲ႕
ေႏြးထြးေနျခည္ျဖန္႔ကာ
အရုဏ္က်င္း က်င္းခ်င္လို႔
စိုးထိတ္ရင္ တရိပ္ရိပ္တိုးခဲ႔။
ေပးသမွ် မရရင္ျဖင္႔
ခဏခဏ ေဆြးမယ္ကြဲ႕
ေၾသာ္ ခ်စ္စရာေဟာဒီသကာလ
ေမာစရာ ဘဝထဲထိ ေရာက္ရင္----။
ဒို႔ မငိုခ်င္ဘူး ေမာင္လို႔
ညိဳ အေတြးပိုဆိုေပမဲ႔
ခ်စ္ေတးဟာ ကမာၻတည္အံ့။
ေက်ာခိုင္းျခင္းဟာ ဂႏၶဝင္ေဆးခါး။
ဗ်ာပါဒေတြ အခါခါကြယ္
အျဖဴအစင္ အားသစ္ေလာင္းရင္ေတာ႔
အတြယ္အတာ အလကၤာမ်ား
ေဟမာေသာင္ တစ္ဖက္ကမ္းပါးတိုင္
မခြဲစတမ္း အေျခခိုင္ေစသတည္း။ ။
ေမာင္ေနျပာ
