*နောက်ကျောဖုံးမပါတဲ့ ဗလာစာအုပ်လို
နှစ်မျက်နှာစာ ကျိုးသွားတဲ့ ငါ့စိတ်အသံမှာ
ငါဟာ ဆေးပတ်တီး တစ်လိပ်ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်
မသတီစရာ အသားစ တစ်ခု ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်
ဒါမှမဟုတ်
အတ္တတွေနဲ့ ဖူးယောင်နေတဲ့ ဧည့်ခန်းတစ်ခု ဖြစ်ချင်ဖြစ် ပေမပေါ့
အိမ်ပြန်ချင်တယ် ကမ္ဘာကြီးရယ်
ဒီလိုပဲ
ငါ စိုက်ထူခဲ့တဲ့ အုတ်မြစ်လည်း အခုတော့ ဆွေးပြီ
ငါ ကိုးကွယ်ရာ ကမ်းခြေမှာ
ခရုခွံတွေ အသက်မဲ့ကြ
သူတို့ရဲ့ နာမ်ဓါတ်ဟာ ပြန်မလာတော့ဘူးလား
ဘဝတွေက မှောင်လွန်းတယ်
တွေးမကြည့်ရဲအောင် ကြောက်ခဲ့တယ်
ကြောက်ခဲ့သမျှ ငါ့ခေါင်မိုးပေါ်ရွာချတယ်
ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာမီးပဲ ငါ့ရင်ဘတ်ကို စွဲလောင်ခဲ့ပေါ့
သစ်ခြောက်ပင်ရဲ့ ထိပ်ဖျားမှာ နားနေတာ
ငှက်တစ်ကောင် မဟုတ်ပဲ ခရုတစ်ကောင်ဖြစ်နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးပေါ့
တကယ်တော့
ကမ္ဘာကြီး ဆိုတာလည်း ကန်ရေပြင်ထဲ ပစ်ပေါက်လိုက်တဲ့ ကျောက်ခဲလေးတစ်လုံးလိုပါပဲ
ဘဝတွေ က မှောင်လွန်းတယ်
အစအဆုံး ကုန်ဆုံးသွားအောင်
ငါတို့ ဖြုန်းလိုက်ကြစိုရဲ့
တစ်ဘဝစာ ဘောင်ခတ်ထားတဲ့ အခန်းကို
ငါတို့ အောင့် အီး လက်လျှော့ခဲ့ကြတယ်
ငါတို့ နောက်ပြန်မဆုတ်ပဲ တစ်ရွက်ဆွဲဖြုတ်ခံလိုက်ရပေါ့
ငါတို့ နောက်ထပ် နေ့သစ်တစ်ရက်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ကြရအောင်ပါ
တကယ်က
အရာရာဟာ လွင့်စင်လာတဲ့ အပဲ့အစ တချို့ပဲ မဟုတ်လား
ဘဝကျောင်းခေါ်ချိန်မှာ
“ရှိပါတယ်ခင်ဗျာ့” ဆိုယုံ နဲ့
ငါတို့ စိတ်အေးခဲ့ရလို့လား
ဘဝတွေက မှောင်လွန်းတယ်
ပျာပျာသလဲ
လောက အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တဲ့ အခါ
အရင်ဆုံးရောက်နှင့် နေတာက
ကြက်ခိုးစွဲနေတဲ့ နေကြာပွင့်တွေ လေ.....
ငါတို့ အသာ ခေါင်းလျှို နေခဲ့ ရကြောင်း ပြောပြချင်တယ်...ကမ္ဘာကြီး....။ ။
မင်းထက်ညိမ်း
