ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏုိင္ငံမွာ ႏုိင္ငံေရးအေၿခအေနေလး တိုးတက္ေၿပာင္းလဲလာေတာ႔ လူငယ္လူရြယ္ေတြ ႏိုင္ငံေရးဘက္ စိတ္၀င္တစား ရွိလာၾကသည္။ “လူငယ္ေတြ ႏိုင္ငံေရး၊အမ်ဳိသားေရးဘက္မွာ ပါ၀င္ၾကပါ။ လူမႈ အဖြဲ႕အစည္းေတြမွာ ၀င္ေရာက္ လုပ္ကိုင္ၾကပါ။ ဒီလို အဖဲြအစည္းေတြမွာ လူငယ္ေတြ အမ်ားၾကီးလိုပါတယ္။” လို႔ ေၿပာဆိုေနတာေတြ ခဏခဏ ၾကားေနရပါသည္။ “လူငယ္ေတြက္ို သင္ၾကားေပးရမယ္။ လက္ဆင္႔ကမ္းေပးရမယ္။ လက္တြဲေခၚသြားရမယ္။” လို႔လည္းေၿပာေနၾကတာပါပဲ။ တစ္ေန႔ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္ ပါတီရုံးေရာက္လာသည္။ Internet ၊E-mailေတြ သင္ခ်င္လို႔ပါတဲ႔။ လူၾကီးေတြ တစ္ေယာက္္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ ၾကည္႔ကုန္ၾကၿပီ။ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲေပါ႔။
လူငယ္ေတြ ပါတီေတြထဲ၀င္ၾက၊ NGOs ေတြထဲ၀င္ၾက၊ အရပ္ဘက္လူမႈအဖဲြ႕အစည္းေတြ(Civil Societies) ထဲ၀င္ၾကနဲ႔ တက္တက္ႀကြႀကြ လႈပ္ရွားေနၾကတာ ကိုယ္ပတ္၀န္းက်င္မွာေရာ ၊ သတင္း မီဒီယာ ေတြ မွာပါ ေတြ႔ေနၿမင္ေနၾကပါသည္။ လူငယ္္ေတြ ၀င္ေရာက္လႈပ္ရွားေနတာကို အဆင္ေၿပရဲ႕လား ၊ေၿပမွေၿပပါ႔မလား လို႔ စစ္ေၾကာမိသည္။ မၾကာေသးမီကမွ ၿပဳလုပ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရး ပါတီတစ္ခု ၏ ၿမိဳ႕နယ္အစည္းအေ၀းတစ္ခုမွာ လက္ရွိ စည္းရုံးေရးေကာ္မတီ၀င္လူႀကီးတစ္ဦးက “လူငယ္ေတြက လူႀကီးေတြကို ေလးေလးစားစားဆက္ဆံ သင္႔သလို၊ လူႀကီးေတြကလည္း လူငယ္ေတြကို လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ လက္ခံႀကိဳဆိုသင္႔တယ္” လို႔ ေၿပာတာ ႀကားရ ပါသည္။ မဂၤလာ ရွိတဲ႔ စကားပါပဲ။
လူငယ္ေတြက အမ်ားအားၿဖင္႔ ရုိးသားၾကသည္။ တက္ၾကြၾကသည္။ အလုပ္လုပ္ၾကသည္။ ဒါကို လူၾကီးေတြ သိထားရုံသာမက အၿမဲသတိထားေနရမယ္။ လူငယ္ေတြကို စိတ္ပ်က္ေအာင္ မလုပ္သင္႔ဘူး။ ႏိုင္ငံေရးေလာကကို ေသးသိမ္ေအာင္မလုပ္သင္႔ဘူး။ အဖဲြ႔အစည္းစိတ္ဓာတ္ပ်က္ၿပားသြားေအာင္ မလုပ္သင္႔ဘူး။ မွားေနရင္ေတာင္ အက်ဳိးသင္႔ အေၾကာင္းသင္႔ ေၿပာဆိုသင္႔ပါသည္။ ဒါေပမဲ႔ တခ်ဳိ႕လူၾကီးေတြက ဘာေတြ မလုပ္ရဘူး၊ညာေတြ မလုပ္ရဘူး။ ဟိုကာ ဒီကာ လုပ္ခ်င္ၾကသည္။ တစ္ခါလာ ဟို၀ိတ္နဲ႔ ဖိ၊တစ္ခါလာ ဒီ၀ိတ္နဲ႔ဖိ လုပ္ခ်င္ၾကသည္။ ဒါမရုိးသားမႈ၊ အၿမင္မက်ယ္မႈ၊ပြင္႔လင္းၿမင္သာမရွိမႈပဲ။ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံသစ္ဆီ သြားဖို႔ဆိုတာ အၿမင္က်ယ္ဖို႔ လိုသည္။အသိတရား ရွိဖို႔လိုသည္။ အသိပညာ အေၿခခံသည္႔ လူ႔အဖဲြ႔အစည္းကသာ အႏွစ္သာရ ၿပည္႔၀ေသာ ဒီမိုကေရစီကို က်င္႔သံုးႏိုင္မွာပါ။ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ ၿပည္သူဆႏၵဦိးစားေပးေသာ စနစ္ပါ။ အသိပညာ ရွိေသာ အမ်ားလက္ခံေသာ လူနည္းစု အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆိုင္ရာ ပုဂၢဳိလ္(Personnel)
(အုပ္ခ်ဳပ္သူမဟုတ္ပါ)ကို ၿပည္သူလူထု အမ်ားကထိန္းေက်ာင္းေပးေသာ စနစ္သာၿဖစ္သည္။ လူမ်ားႀကိဳက္၀ါဒမဟုတ္ပါ။ လူညီ၍ ဤကို ကၽြဲ ဖတ္မရပါ။ ထိုသို႔ဆိုလွ်င္ ဒီမိုကေရစီသည္ လူၿပိန္းႀကိဳက္ဝါဒ ၿဖစ္ပါလိမ္႔မည္။ ဒီမိုကေရစီသည္ လူၿပိန္းႀကိဳက္ဝါဒ မဟုတ္ပါ။
ဒီမိုကေရစီ စနစ္မွာ လူအမ်ားစုက(Majority) အသိတရား အေၿခခံေတြ ၿပည္႔ဝေနရမည္။ အထူးသၿဖင္႔ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြထဲက လူေတြ အသိတရား လုံလုံေလာက္ေလာက္ ရွိသင္႔သည္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ညႈိႏႈိင္းေဆာင္ရြက္ သင္႔ပါသည္။ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ရာမွာ မိမိအက်ဳိး၊ မိမိခံစားခ်က္ကို ေရွ႔တန္းတင္ေနလို႔ မရပါဘူး။ ၿပည္သူအက်ဳိး၊ ပါတီအက်ဳိးကိုသာ ေရွ႕တန္းတင္ရမည္။ ႏုိင္ငံ႔အက်ဳိးၾကည္႔သည္႔သူ၊ ေဆာင္ရြက္သူေတြကို ႏုိင္ငံေရးသမားလို႔ ေခၚရမည္ ထင္သည္။ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြမွာ အခ်ိန္ၿပည႔္ေဆာင္ရြက္သူေတြကိုသာ ႏုိင္ငံေရးသမား ဟု ေခၚထိုက္ေၾကာင္း ေဆာင္ပါးတစ္ပုဒ္မွာ ဖတ္လိုက္ရသည္။ “သမား”ဆိုတာကို ၿမန္မာ-အဂၤလိပ္ အဘိဓာန္မွာ (n) particle suffixed to the name of some trade or activity to denote a person’s proficiency in it လို႔ၿပဆိုထားပါသည္္။ လူတစ္ေယာက္ေယာက္ ကၽြမ္းက်င္ပိုင္ႏိုင္ေသာ လုပ္ငန္း၊လုပ္ေဆာင္ခ်က္ အမည္ေတြရဲ႕ ေနာက္ဆက္တဲြ စကားလုံး လို႔ေဖာ္ၿပထားပါသည္။ Politicianကို Cambridge International Dictionary of Englishမွာ (n) A member of a government and law-making organization အစိုးရအဖြဲ႔ဝင္ ႏွင္႔ ဥပေဒၿပဳေရးအဖြဲ႔ဝင္လို႔ အဓိပၸာယ္ေပးပါသည္။
အဲဒီအဖဲြ႕ဝင္ၿဖစ္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္တာ၊ အစိုးရအဖြဲ႕ႏွင္႔ဥပေဒၿပဳအဖြဲ႔ေတြမွာ ပါဝင္ေဆာင္ရြက္တာ၊ အၾကံညဏ္ေပးတာ၊ ေလ႔လာ အကဲၿဖတ္ေဝဖန္တာေတြသည္ ႏုိင္ငံေရးသမား ရဲ႕ဆပြားအဓိပၸာယ္ေၿဖာ္ၿပခ်က္ေတြပါပဲ။ မေကာင္းသည္႔ အဓိပၸာယ္အေနနဲ႔ကေတာ႔ မိမိ အာဏာရေအာင္၊အက်ဳိးရွိေအာင္ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုထဲမွာ အေၿခအေန အရပ္ရပ္ကို ေစာင္႔ၾကည္႔ေလ႔လာၿပီး ကုလားဖန္ ထိုးတတ္သည္႔လူ (A man who is good at using different situations in an organization to get power or advantage for himself or herself) ကို ေခၚတာပါ။ ဒါက Oxford Advanced Learner’s Dictionary (2000) က ေဖာ္ၿပထားတာပါ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမန္မာႏိုင္ငံေရးေလာကမွာေတာ႔ ႏိုင္ငံေရးဝါဒ တစ္ခုခု ကို ယံုၾကည္ေနသူကို ႏိုင္ငံေရးသမား လို႔ ေခၚမည္ထင္ပါသည္။ႏိုင္ငံအေရးကို လုပ္ေဆာင္ရာမွာ ယံုၾကည္ခ်က္ရွိရုံနဲ႕တင္ မလံုေလာက္ပါဘူး။ ႏိုင္ငံေရးသမားသည္ (၁) ကိုယ္က်င္႔တရား ေကာင္းမြန္ရမည္။(၂)အသိပညာ ထက္ၿမတ္ေတာက္ေၿပာင္ ေနရမည္။(၃) ႏိုင္ငံေရး ယုံၾကည္ခ်က္ခိုင္မာၿပီး သတၱိရွိရမည္။ ဒါမွ မွတ္ေက်က္တင္ခံေလာက္တဲ႔ ႏုိင္ငံေရးသမား ၿဖစ္မွာပါ။ ဒီစံႏႈန္းေတြနဲ႔ ၾကည္႔ရင္ သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းကို ေတြ႕မည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ၿမင္မည္။ George Washington ေလ႔လာလို႔ရမည္။ မဟတၱမ ဂႏၶီကို ေလးစား အားက်မည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ယုံၾကည္အားကိုးတတ္မည္ ၿဖစ္သည္။
အခုဆိုရင္ ၿမန္မာႏိုင္ငံ နဲ႔ ၿမန္မာၿပည္သူေတြသည္ သူတို႔ရရွိထားေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ဒီအခ်က္ေတြအၿပင္ ရာဇဝင္တြင္ေလာက္သည္႔၊ စံနမူနာၿပဳေလာက္သည္႔ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ေသြးကေန ဆင္းသက္လာသည္႕ မ်ဳိးဆက္သစ္၊ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ အနစ္နာခံမႈေတြ၊ ရရဲ႕ေတာင္ေၿပင္မႈေတြ၊ ႏုိင္ငံတကာရဲ႕ ယံုၾကည္အားထားမႈေတြ အၿပည္႔အဝ ထပ္ေပါင္းထည္႔ ထားသည္႔ အမ်ုိဳးသားေခါင္းေဆာင္ပါ။ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ ဆိုလို႔ နားမကေလာ္လိုက္္နဲ႔ဦး။
ဒီႏိုင္ငံေကာင္းစားဖို႕ဘယ္သူနဲ႔ ၿဖစ္ၿဖစ္တြဲလုပ္ႏိုင္တဲ႔သူပါ။သ႔ူအက်ဳိး၊သူပါတီအက်ဳိးကိုသာ ၾကည္႔သည္႔သူ မဟုတ္ဘဲ တစ္မ်ူိးသားလုံး၊ တစ္ႏိုင္ငံလုံး အက်ဳိးေမွ်ာ္ကိုးေနတာဆိုတာ ၾကည္႔တတ္ရင္ၿမင္ပါသည္။ နားေထာင္တတ္ရင္ ၾကားပါသည္။ ေဒါင္ေဒါင္မည္သည္႔ ႏိုင္ငံေရးသမားပါ။ မိမိတို႔လည္း ခဏတာအာဏာရဖို႔ကိုပဲ မၾကည္႔ၾကဘဲ ႏိုင္ငံေကာင္းစားဖို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ ေကာင္းေတြ ရွိတယ္ဆိုရင္ စိတ္ဓာတ္ၾကံ႕ခိုင္ေသာ ႏိုင္ငံေရးသမားၿဖစ္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ၾကပါစို႔လို႔ တိုက္တြန္းေရးသားလိုက္ပါရေစ။
ေမာင္ေနၿပာ
